Het was een mooie 4 mei herdenking op het Plein in Borssele, georganiseerd door de Dorpsraad. Met een gezamenlijke bijdrage van de beide scholen. Kransen werden gelegd door de hervormde gemeente de Bron en de protestantse gemeente het Vierhuis.
Hieronder wat beelden. Ook de toespraak van Petra kun u hier nog eens nalezen.
Beste dorpsgenoten, jong en oud,
Vanavond staan we samen stil.
Stil bij de mensen die hun leven verloren.
Stil bij de verhalen die niet vergeten mogen worden.
Stil bij een verleden dat niet voorbij is.
Jarenlang klonk na de oorlog één zin, vol hoop en overtuiging:
Dit nooit meer.
Maar als we eerlijk zijn —
voelen die woorden vandaag minder vanzelfsprekend.
Want als we om ons heen kijken,
zien we dat uitsluiting nog steeds bestaat.
Dat haat nog steeds wordt gevoed.
Dat mensen nog steeds tegenover elkaar komen te staan.
En daarom is herdenken niet alleen terugkijken.
Het is ook begrijpen.
‘De geschiedenis begrijpen’ dat is het thema van dit jaar.
En het is een thema dat misschien eenvoudiger klinkt dan het is.
Want begrijpen betekent meer dan weten wat er is gebeurd.
Het betekent dat we proberen te zien hoe het zover heeft kunnen komen.
Dat we durven kijken naar de mechanismen van uitsluiting en haat.
Dat we ons afvragen welke rol mensen speelden — en misschien nog wel belangrijker:
welke keuzes zij maakten.
Op 4 en 5 mei staan we stil bij de littekens die de Tweede Wereldoorlog heeft achtergelaten.
Bij ooggetuigen. Bij hun kinderen en kleinkinderen.
Maar laten we we ook stilstaat bij ons, hier, op het dorp waar we wonen
Want geschiedenis is niet alleen iets van toen.
Het werkt door, in verhalen, in herinneringen.
En in de vragen die nog altijd actueel zijn.
• Hoe ontstaat uitsluiting?
• Wanneer wordt verschil een probleem?
• Wanneer verandert onverschilligheid in wegkijken?
• En misschien wel de belangrijkste vraag: wat vraagt dat van ons?
Wij vormen met elkaar deze gemeenschap.
Met alles wat ons verbindt, en alles waarin we van elkaar verschillen.
Juist daarin ligt onze kracht — maar het gaat ook over onze
verantwoordelijkheid.
Want een dorp is niet alleen een plek waar we wonen. Het is een plek
waar we elkaar ontmoeten. Waar we elkaar tegenkomen, in gesprek, in het dagelijks leven.
En ook precies daar begint het begrijpen.
Niet alleen van de geschiedenis, maar ook van elkaar.
Laten we naar elkaar luisteren en niet om te oordelen, maar om elkaar te begrijpen.
Laten we blijven zorgen dat er ruimte is voor iedereen.
Ruimte om jezelf te zijn, ruimte om mee te doen, ruimte om je veilig te voelen.
En laten we ook accepteren dat we het niet altijd met elkaar eens
hoeven te zijn om toch samen een prettige samenleving te vormen.
Maar laten we ook duidelijk zijn: ruimte voor iedereen betekent niet ruimte voor alles.
Er is geen ruimte voor haat.
Geen ruimte voor uitsluiting.
Geen ruimte voor polarisatie
Want juist daar — in het niet meer luisteren,
in het denken in “wij” en “zij” — daar begint iets wat we vandaag herdenken.
Misschien is dat wel wat de geschiedenis begrijpen echt van ons vraagt.
Niet alleen terugkijken, maar ook vooruitkijken.
En onszelf de vraag stellen: hoe geven wij daar, hier en nu, vorm aan?
Want vrijheid, en de rechtsstaat die die vrijheid beschermt, bestaan niet vanzelf.
Ze vragen iets van ons, Elke dag opnieuw.
Dat we blijven luisteren.
Dat we elkaar blijven opzoeken.
Dat we verschillen niet laten uitgroeien tot afstand, maar tot begrip.
Zodat ons dorp een plek blijft
waar mensen zich gezien voelen.
Waar ruimte is voor iedereen — zonder dat we elkaar verliezen.
Zodat vrijheid niet alleen iets is wat we herdenken,
maar iets waar we samen voor moeten zorgen.
Nooit meer is geen herinnering. Het is een keuze die wij samen maken.
En laten we hier op ons dorp proberen de juiste keuze te maken,
met elkaar en voor elkaar!
Reactie schrijven